پاییز نام تمام کافه های تهران است

xa0 xa0 هیچ وقت از نزدیک با من عکس نینداختی وقتی من راxa0 تنها، روی دورترین صندلی می کاری دست های دیگری دور گردنت قشنگ تر می افتد. xa0 سال هاست برای تو همینم همین دوربینِ خانگیِ معمولی xa0 xa0 "افسانه میرزازاده"...

xa0 xa0 گره افتاده در گلوی روسری ام بغض کرده است با حجاب دختری ام xa0 می زند پشتِ پای خانمانه ی کفش تا بلندم کند برای دلبری ام xa0 به نظر تنگ و خسته می رسد دلشان پیرهن های سرخ و زردِ زر زری ام xa0 لَ لَ لرزی نشسته روی سینی چای استکان ها شبیه رقص بندری ام xa0 جیغ گنجشک در گلوی نازک من می شود خنده ی ملیح ظاهری ام xa0 ناگهان می روم بیاورم گل و آب ناگهان لای دست سفت دیگری ام xa0 می زند اتفاقِ سنتِ حسنه گرهی سفت و تنگ زیر روسری ام xa0 " افسانه میرزازاده" xa0...